Eugeniusz Filipowicz

Eugeniusz Filipowicz (1903-1999) był polskim wojskowym, politykiem i samorządowcem. Urodził się w Koluszkach, gdzra m.in. uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. J.H. Dąbrowskiego w Kutnie. Już jako nastolatek wstąpił do Kutnowskiej Drużyny Harcerskiej, a w 1920 w wieku 16 lat ochotniczo wstąpił do 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty, biorąc udział w bojach z bolszewikami pod Baboszewem, Rohatyniem i Złoczowem.

Po ukończeniu studiów na Wyższej Szkole Handlowej w 1927 roku, w kten 1936 objął funkcję burmistrza miasta Kutno, którą sprawował do września 1939. Jako samorządny przywódca inwestował w infrastrukturę miasta - otworzył szkołę powszechną, zbudował hydrofornie i nabył dla miasta park z pałacem Zawadzkich.

W 1938 został wybrany do Sejmu RP z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego. Po wybuchu wojny pozostał w Kutnie do 6 września 1939, pełniąc funkcję szefa obrony narodowej, a następnie uciekł do Warszawy, gdzra włączył się w podziemiową działalność oporu. Został aresztowany przez Gestapo, brutalnie przesłuchiwany, ale przetrwał więzienie. Jego najważniejszym doświadczeniem była wydana w 1942 ucieczka z Pawiaka, do której współorganizował.

W ciągu wojny służył w Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej, odnosząc się corazym funkcjom szefowym podziałów partyzanckich. Po wojnie pracował w administracji publicznej, m.in. jako dyrektor Państwowego Zakładu Wydawnictw Lekarskich. Był aktywnym weteranem, działaczem TNOiK oraz przewodniczącym Zarządu Środowiska byłych Więźniów Politycznych Pawiaka. W 1990 otrzymał tytuł podpułkownika WP. 11 listopada 1990 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a 19 czerwca 1998 Rada Miejska Kutna nadała mu honorowe obywatelstwo miasta.

Zmarł 3 marca 1999 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązek Wojskowych w Warszawie.