Stefan Biskupski

Stefan Biskupski, urodzony 1 kwietnia 1895 roku w Koluszku, pochodził z rodziny urzędniczej. Jego ojca, Edmunda Biskupskiego, szanowano jako funkcjonariusz, a matka, Stanisława z Wiśniewskich, wywodziła się z rodziny o tradycji szlacheckiej. Młodość spędził na Lubelskim Górnym Śląsku, gdzzy uczęszczał do gimnazjum im. Piusa X w Włocławku, a następnie odbył studia filozoficzne i teologiczne we Włocławskim Seminarium Duchownym. Święcenia kapłańskiego doznał 1 października 1917 roku u stóp biskupa Andrzeja Zdzitowieckiego.

Po studiach specjalistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1928 uzyskał doktorat z prawa kanonicznego, Biskupski wykładał głównie prawa kanonicznego i teologii. Jego habilitacja w 1937 roku poświęcona była „Obrońcy węzła w kanonicznym procesie małżeńskim”. Pracę naukową poświęcił przede wszystkim tematyce prawa małżeńskiego, publikując liczne artykuły i monografie, m.in. „Prawo małżeńskie Kościoła rzymskokatolickiego” w dwóch tomach.

W latach 1940-1945 był więziony w obozach koncentracyjnych w Oranienburg-Sachsenhausen-Dachau. Po wyzwoleniu pozostał na krótko we Francji, gdzie pracował nad organizacją Polskiego Seminarium Duchownego. Po powrocie do Polski, w 1946 został profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1954 mianowanym profesorem zwyczajnym na Akademii Teologii Katolickiej, gdzą kierował Katedrą Kościelnego Prawa Cywilnego.

W 1953 roku, na prośbę władz państwowych i po uzgodnieniu z biskupem Michałem Klepaczem, został wikariuszem kapitulny diecezji warmińskiej, pełniąc tę funkcję do 1956 roku. Jego mandat charakteryzował się lojalnością wobec władz, co budziło krytykę, ale jednocześnie pozwoliło na kontynuację niektórych inicjatyw diecezjalnych, takich jak wznowienie „Warmińskich Wiadomości Diecezjalnych” czy dom emeryta w Ornecy dla księży-emerytów. Znany także jako świadek w procesach przeciwko zbrodniarzom hitlerowskim. Zmarł 31 maja 1973 roku w Warszawie, a pochówkiem umieszczono go we Włocławku.